صعود با بهترین هواداران دنیا
مرجع خبری پرسپولیس : کمی اغراق شده است حرفی که زمان استمداد از تماشاگران یا بالا بردن شأنشان در رسانهها میزنیم. خودمان هم میدانیم که این مسأله کاملا نسبی است و گاهی اوقات اصلا هم عینیت پیدا نمیکند اما سالها است که میشنویم «ما بهترین تماشاگران دنیا را داریم.»
میخواهم از این جمله یا مصداق وام بگیرم و با صراحت بگویم: «پرسپولیس بهترین تماشاگر دنیا را دارد.» باید یکشنبهشب در ورزشگاه بودید و میدیدید که چه غوغایی برپا است. مطمئنم تلویزیون با آن تصویربرداری پر از ایرادش که موقع بلوای سکوها، بطری آب معدنی کنار زمین را میگیرد هرگز در به تصویر کشیدن آن شور و هیاهوی مثبت موفق نبوده است.
عصر یکشنبه یک ساعت قبل از بازی حدود ۳۵ هزار تماشاگر داخل ورزشگاه بودند و این برای همه آنهایی که فکر میکردند نهایتا ۴۰ هزار نفر به استادیوم میروند، امیدوار کننده بود. بازی که شروع شد حدود ۴۵-۴۰ هزار نفر روی صندلیهای خود جا خوش کرده بودند که از این تعداد ۱۰۰۰ سپاهانی زردپوش با پلاکاردهایی در حمایت از تیمشان، محرم نویدکیا و… هم در جایگاه موسوم به جایگاه استقلالیها در بین جمعیت قرمزپوش خودنمایی میکردند. یک جمع ۱۰۰ نفری هم بالای تونل هرازگاهی با تکان دادن یکی دو پرچم آبی، فقط امیر قلعه نویی را تشویق میکردند.
آن همه هوادار پرسپولیس تا لحظه گرم کردن بازیکنان ساکت بودند اما به محض ورود نفرات، کریخوانی برای حریف و تشویق بازیکنان شروع شد. نوع پیراهنهای سپاهان که شبیه به یوونتوس بود نیز هواداران پرسپولیس را وادار به واکنش کرد اما شعارهای منفی در طول بازی زیاد نبود. در جریان مسابقه هم فقط شعار هواداران سپاهان و سرود ویژه آنها درباره حسرت پرسپولیس از رسیدن به جام، گروهی از هواداران پرسپولیس را عصبانی کرد تا درصدد مقابله با آن سرود بربیایند.
در روزی که فرشاد پیوس، محمد پنجعلی، احمدرضا عابدزاده، ادموند بزیک و مهدی مهدویکیا ۵ پرسپولیسی دو آتشه در VIP گوشه و کنار کروش و دستیارانش نشسته بودند، عرفان اولروم زیر جایگاه خبرنگاران در بین هواداران پرسپولیس جایی برای خودش پیدا کرد و شاید به همین خاطر بود که تشویق شد. آتیلا حجازی هم بود و حتما او نیز از پاسداشت مقام پدر مرحومش از روی سکوها به وجد آمده بود، آنجایی که یک طرف فریاد میزد: «ناصر حجازی» و طرف دیگر میگفت «روحش شاد». سرود خداحافظی با ناصر حجازی هم آتیلا را تا آستانه اشک ریختن پیش برد. یکشنبه شب او تماشاگر بازی پرسپولیس بود اما به عنوان یک استقلالی اصلا غریبگی نمیکرد.
***
نیمه اول بازی تقریبا به سکوت گذشت و جریان نیمه دوم هم سکوهایی را که در کمال تعجب در نزدیکی پایان بازی ۸۰ هزار جایگاه خود را پر شده می دید تهییج نکرد اما هواداران پرسپولیس برای اینکه تیمشان را به برنده شدن ترغیب کنند، از دقیقه ۸۰ تا ۹۰ کولاک کردند.
بازی که به وقت اضافه کشیده شد همه چیز بهتر شد. هم بازی هم خود سکوها اما آتش واقعی از دقیقه ۱۰۵ تا سوت پایان ماراتن ۱۲۰ دقیقهای بر پا شد. درست از شروع نیمه دوم وقتهای اضافی تا پایان بازی تمام ورزشگاه به حالت ایستاده پرسپولیس را تشویق کرد. بلوایی به پا شده بود که نظیرش را در تمام بازیهای یک سال اخیر سرخها ندیده بودیم، حتی در دو دربی سنتی مقابل استقلال. تماشاگران پرسپولیس در تمام این ۱۵ دقیقه سرجایشان ننشستند و کاری کردند که تیم محبوبشان هم بهترین کیفیت خود را در همین زمان نشان دهد.
مازیار که پنالتی اول را گل کرد در طی فاصله ۳۰ – ۲۰ متری تا بقیه همبازیانش، دستهایش را میچرخاند تا سکوها را تحریک کند. همین تحریک او و متعاقب آن شدت شور و غوغای روی سکوها کاری کرد تا بهترین پنالتیزن سپاهان پنالتیاش را خراب کند. با پنالتی شیری همه جا را سکوت فرا گرفت اما علی عسگری کار را تمام کرد تا سکوها به مرز انفجار برسد. بعد از پیروزی ویژه در این مصاف ماراتن گونه گروهی سرود قهرمانی سر میدادند و بعضی دیگر مشغول تشویق تیم برنده و اعضای پیروز آن بودند.
داخل زمین هم غوغایی به پا بود. آرفی که بیش از یک ساعت خودش را گرم کرد و به بازی نیامد و علی عسگری که سند صعود را امضا کرده بود هر دو پیراهنهایشان را به سبک هواداران اروپایی میچرخاندند و تشویقها پایان نداشت. علی دایی هم به این همه شور و شوق واکنش نشان داد و با تعظیمی جانانه از سکوها تشکر کرد.
***
یکشنبه شب، شب بزرگی برای پرسپولیس بود و این برد و شور و شعف روی سکوها همیشه در یاد هواداران پرسپولیس میماند، به خصوص آنهایی که در خروجیهای ورزشگاه بالا و پایین میپریدند و سرود قهرمانی را با هم میخواندند.