پرسپولیس و استقلال؛ زیر نقطه صفر علمگرایی
بهشت موقتی، جهنم ابدی!
مرجع خبری پرسپولیس : سخن از قرمز و آبی پایتخت است که انحلال هیات مدیره یکی در مرز وارد شدن به نیم سال قرار گرفته و سرپرست به اصطلاح «موقت» دیگری، بیشتر از ۱۰ ماه است بر مسند قدرت قرار دارد!
۱- یکی از عواملی که معمولا از آن به عنوان دلیل در جازدن فوتبال ایران یاد میشود، فقدان برنامهریزی بلند مدت و آیندهنگری است. این اتفاق در شرایطی رخ میدهد که اکثر مسوولان و دستاندرکاران در سخنان خود میکوشند خویشتن را از این اتهام بزرگ تبرئه و وانمود کنند بیشتر از اسلاف و همتایان خود به فکر آینده هستند.
با این حال نگاهی گذرا به آنچه اکنون در حوزه فوتبال ایران رخ میدهد، آشکارا نشان خواهد داد عمق و دلبستگیهای خطرناک مسوولان ارشد این رشته به برنامههای کوتاه مدت و زودبازده تا چه اندازه زیاد و مایوس کننده است. وقتی به پرسپولیس و استقلال نگاه میکنیم و آنها را به عنوان سوگلیهای فوتبال کشورمان – که نیمیاز جمعیت ایران را پشتیبان خودشان میبینند- در نظر میآوریم، معلوم میشود «بلند نظری» در نگاه کوتاه متولیان امروز تا کجا حقیر و ناچیز است.
بله سخن از قرمز و آبی پایتخت است که انحلال هیات مدیره یکی در مرز وارد شدن به نیم سال قرار گرفته و سرپرست به اصطلاح «موقت» دیگری، بیشتر از ۱۰ ماه است بر مسند قدرت قرار دارد!
۲ – در شرایطی با شروع مسابقات لیگ دهم یک بار دیگر داستان کهنه انتخاب هیات مدیره پرسپولیس و استقلال به محاق فراموشی سپرده شد که به نظر میرسد این نیز از دیگر مصادیق «اعتیاد» همه ما به غرق شدن در کوتاه مدت و غفلت از آینده تلقی میشود. شاید عجیب نباشد که هواداران پرسپولیس و استقلال که برای تقاضای یک تعویضی، چند هزار نفری با یکدیگر همصدا میشوند، در مورد مجهول بودن سرنوشت مدیریت تیمهای مورد علاقه شان بیتفاوت باشند و زیاد مته به خشخاش نگذارند؛ چون هرچه باشد عمده آنها از طبقه «عوام» هستند که نه مسوولیتی برای برنامههای بلند مدت دارند و نه علاقهای به درگیر کردن ذهن شان با این قبیل مسایل حس میکنند.
برای آنها همین که تیم محبوبشان «امروز» برنده شود و خنده را برلبان ماتم زده آنان بنشاند، کفایت میکند. با این حال، عجیب این است که بلندترین مقامات این ورزش که اصلا وظیفه دارند به طور دقیق و کارشناسی به «آتیه» این حوزه توجه کنند هم دقیقا گرفتار همین طرز تفکر شدهاند و هیچ توقعی به ضرورت ساماندهی مدیریت پرسپولیس و استقلال حس نمیکنند. این را به ویژه آنجا میفهمیم که دکتر سعیدلو به عنوان رییس دستگاه ورزش، هر زمان پیرامون این مساله مورد سوال قرار گرفت، به دادن پاسخهایی مثل «فعلا که مردم راضی اند» و یا «هنوز مشکلی پیش نیامده» بسنده کرده است.
۳ – شاید آفت اصلی موجود در ورزش امروز ما باشد که مدیران به جای قربانی کردن «حال» به پای آینده و پی افکندن پایههای نوین کار، ترجیح میدهند صرفاً مشتی موفقیت با ارزش «آماری» به چنگ بیاورند و به رزومه شان بسپارند تا در آینده «فخر» بیشتری برای فروختن داشته باشند؛ چه، در غیر این صورت حاضر نمیشدند نصب مدیران جدید پرسپولیس و استقلال را فدای دشت یک عنوان قهرمانی جام حذفی یا کسب چند امتیاز دلخوشیآور کند. جالب اینکه سرپرستان موقت قرمز و آبی نیز که هر یک روزنامه ورزشی مجزایی در اختیار دارند و هر روز عکس و اسمشان تیتر میشود، اشارهای به این جای خالی نمیکنند و شاید اعتقادی به کارکرد مثبت هیاتمدیره ندارند. حالا اینکه در چنین فضای آشفتهای چه کسی باید به فریاد برسد و دو قطب اول این فوتبال را دست کم به نقطه صفر علم گرایی و مدرنیته باز گرداند و از دست «موقت»ها برهاند، نکته ای است که کسی پاسخ چندانی برای آن در کف ندارد!
۴ – لذت این بهشت موقتی در حالی همه ما را از هوش برده که ادامه این روند بی گمان به تداوم جهنم ابدی فوتبال ایران کمک خواهد کرد. این را شاید روزی بهتر بفهمیم که تیم ملی کشورمان در ادامه سقوط آزادش در رنکینگ فیفا، «سه رقمی» شود و باشگاههایمان به جای لیگ قهرمانان، سر از «AFC کاپ» در بیاورند!
رسول بهروش