چرا نیمه دوم بهتر شدند؟
اگر پرسپولیس باهوش بود…
مرجع خبری پرسپولیس : استفاده از فضای بین دو مدافع میانی سپاهان (عقیلی و بنگر) چندین بار به بازیکنان پرسپولیس اجازه داد تا با رحمتی تک به تک شوند اما باز هم ضعف گلزنی در ترکیب قرمزها به چشم آمد.
پرسپولیس در ۴۵ دقیقه نخست مقابل سپاهان همان تیم بیدست و پای هفتههای گذشته بود که تنها با شوت تیاگو از روی ضربه ایستگاهی، حرکت انفرادی نوروزی و شوت بی دقتش و در نهایت یک حرکت ترکیبی نصف و نیمه و ضربه چیپ مهدی شیری روی دروازه حریف خطرناک ظاهر شد.
در بقیه لحظات نیمه اول اما هافبکهای پرسپولیس خیلی سخت در نیمه زمین صاحب توپ میشدند، خبری از کار ترکیبی نبود و طبیعتا نه فوتبال خوبی انجام میشد نه موقعیتی روی دروازه رقیب بهوجود میآمد. نیمه دوم اما داستان فرق کرد و پرسپولیس در این ۴۵ دقیقه نزدیک به ۸ موقعیت روی دروازه حریف خلق کرد که دوتا از آنها به بار نشست و البته به لطف کمکداور (!) یکی از آنها مردود شد اما چه دلایلی باعث این دگرگونی شد؟
علی دایی در شروع نیمه دوم یک تعویض خوب کرد؛ علیرضا محمد به بازی آمد و حمید علی عسگر جای مجتبی زارع در گوش راست را گرفت. در طول نیمه دوم حرکات طولی محمد و علی عسگر و کار ترکیبی آنها چندین بار به چشم آمد. از طرفی حضور وسلی در زمین و کارهای ترکیبی او با نوروزی- که برای اولین بار در پست مهاجم نوک حضور داشت و خوب بازی کرد- و شیری، چند موقعیت دیگر را باعث شد تا فوتبال قرمزها با طراوتتر به نظر برسد. استفاده از فضای بین دو مدافع میانی سپاهان (عقیلی و بنگر) چندین بار به بازیکنان پرسپولیس اجازه داد تا با رحمتی تک به تک شوند اما باز هم ضعف گلزنی در ترکیب قرمزها به چشم آمد.
شاید اگر دایی در ۲۰ دقیقه پایانی سومین تعویض خود را انجام میداد و با بازی گرفتن از کلاهکج به جای شیری و جلو بردن بادامکی، خط هافبک خود را تقویت میکرد، نتیجه بهتری بعد از دریافت گل مساوی میگرفت. در واقع اگر پرسپولیس کمی باهوشتر بود حتی بعد از دریافت گل مساوی میتوانست برنده این میدان حساس باشد اما کمی بدشانسی، کمی ناداوری و ریسک نکردن دایی، نتیجه مساوی را رقم زد تا سرخها بدون برد در سال ۸۹، لیگ را به پایان برسانند.
منبع: ایران ورزشی