عابدزاده؛ زانوی شکسته ای که در دروازه پرسپولیس جا ماند

بهترین دروازه بان های تاریخ پرسپولیس – بخش پایانی

مرجع خبری پرسپولیس : حضور در استقلال برای احمدرضا عابدزاده خیلی زود با یک مصدومیت به آخر رسید و خود آن مصدومیت اما هنوز و بعد از این همه سال، با او همراه است.

در آن روزهای تلخ مصدومیت که عابدزاده جایی در این فوتبال نداشت و استقلالی‌ها هم سراغی از او نمی‌گرفتند، این عابدینی- مدیرعامل وقت پرسپولیس- بود که در اوج ناامیدی فوتبال از بازگشت دوباره احمدرضا عابدزاده هزینه‌های جراحی او در آلمان را گردن گرفت و در عوض آن، دروازه‌بان جوان آن روزهای فوتبال ایران که مرحوم دهداری همان روز اول درباره‌اش گفته بود «نپرسید او از کجا آمده، بنشینید و ببینید به کجا می‌رسد»، وقتی برگشت پیراهن پرسپولیس را به تن کرد.

بعد از آن هم همیشه تاکید می‌کرد که اصلا استقلالی نبوده و به خاطر یک اجبار، آبی‌پوش شده بوده. در دوم دی ماه ۷۳ عابدزاده اولین حضورش درون دروازه پرسپولیس را تجربه کرد و در آن دربی جنجالی ۳۰ دی هم دستی بر آتش داشت.

احمدرضا عابدزاده آن روزها قهرمانی آسیا- ۹۰ پکن- را در کارنامه داشت و هنوز همه می‌گویند که فوتبال‌مان همان قهرمانی را هم از درخشش او دارد که اگر چه انگشتان دست‌‌اش آسیب دیده بود اما در فینال سه پنالتی کره شمالی را مهار کرد تا جام به ایران برسد.

آن مصدومیت لعنتی اما هرگز عابدزاده را رها نکرد و او با همان زانویی که بارها زیر تیغ رفت و به قول خودش هنوز هر چند سال یک بار مجبور است جراحی کند و استخوان‌های اضافه‌اش را بیرون بیاورد، شد عقاب آسیا و مرد اول فوتبال ایران و پرسپولیس. تسلط منحصر به فرد او و اعتماد به نفس مثال‌زدنی‌اش هرگز اجازه نداد که آن آسیب‌دیدگی کهنه ابهت‌اش درون دروازه را خدشه‌دار کند.

گرفتن توپ با یک دست هم از شگردهای خاص عابدزاده بود و او خیلی زود شد یکی از بهترین‌های تاریخ پرسپولیس و مرد محبوب هواداران که اگرچه دربی‌های زیادی روبروی استقلال ایستاد اما هرگز توهین و دشنامی نشنید، همانطور که هرگز دربی را نباخت. شال قرمزرنگی که در آن دربی جنجالی ۹ دی به گردن مهدی هاشمی‌نسب انداخت و گلی که به خاطر لغزش پایش از خود او خورد، حتما هنوز در ذهن خود عابدزاده هم هست.

درست مثل بازی خداحافظی‌اش در روز پذیرایی از بایرن مونیخ در آزادی. در وصف او همین بس که وقتی چهارگوشه زمین را بوسید و قدم‌های خداحافظی را برمی‌داشت، اولیور کان مغرور از آن سوی دیگر زمین دوید تا عقاب آسیا را در آغوش بگیرد و برایش موفقیت را آرزو کند. از آن روز خیلی گذشته، از تمرین با توپ‌های ۵ کیلویی پر از شن هم. احمدرضا عابدزاده اما هنوز میهمان هر روزه سالن‌های بدنسازی است و آرزوی همه آنهایی که به عشق عقاب شدن پشت سر او گام برداشتند و البته هرگز «عابدزاده» نشدند.

منبع گزارش: ایران ورزشی