پرواز سیمرغ از دل خاکستر
دوشنبه ۲۱ بهمن (۱۸:۵۰)
مرجع خبری پرسپولیس : جهنم آزادی بهشت ایرانیان می شود ؟!
بهمن می رسد و ایرانی ها که در چنین روزهایی سیاهی چشمانشان به سفیدی و گردی توپ فوتبال تبدیل می شود آرزو می کنند که یک روز “یادش به خیر” دیگر برای آن ها آفریده شود. درست همانند پنجم فروردین چهار سال قبل که بوی عیدی و بوی توپ با پیروزی بر دیگر چشم بادامی های خاور دور آنقدر خوش شده بود که هنوز عطر آن مشامشان را قلقلک می دهد.
آن روزها تلویزیون پیراهن شماره دوازده تیم ملی را به زیبایی هرچه تمامتر بر تن کرده بود و تا آن اندازه با برنامه های خود تیم ملی را حماسی کرد که یک حماسه در ابعاد کوچک خلق کند و در روزی که خوب هم بازی نکرد ژاپن را شکست دهد تا فوتبال باشد و یک سرزمین شادی. اگر آن روزها همین شماره دوازده با آن همه آهنگ و سرود غرور آمیز پیروزی را برای بازیکنان و مردم ما به آن زیبایی تعریف نکرده بود نمی توانستیم به این راحتی در کسب نتایج دیگر در برابر ژاپنی ها مردود شویم. تعریفی که این روزها جای خالی آن را هرچه بیشتر به زمان بازی کره نزدیک می شوم از یار شماره دوازده حس می کنیم. شاید تلویزیون در آن زمان ناخواسته به بزرگی رسیده بودند که این پیراهن زیبا آن چنان بر قامتش می درخشید و شاید هم پیراهن تیم ملی آنقدر تنگ و کوچک شده است که تلویزیون آن را در کمد خود بایگانی کرده است. هرچه بوده و هرچه هست این پیراهن بدترین زمان ممکن از تن رسانه ملی کنده شد.
در روزهایی که تیم ملی آنقدر جذابیتش کم شده است که در یک بازی رسمی نمی تواند هزار تماشاگر را به ورزشگاه بکشاند. در روزهایی که نتیجه تیم هرچه که باشد چماقی است برای کوباندن در سر دیگری. اگر تیم ببرد عده ای مجبورند که فقط ظاهر خود را شاد نشان دهند و اگر تیم ببازد آنقدر از شکست سرمربی تیم شاد هستند که کره ها باید رسم شادمانی از آن ها بیاموزند. تیم ملی آنقدر در بازی های اخیرش نازیبا بازی کرده است که شاید دو برابر هر زمان دیگری آهنگ حماسی نیاز داشت تا شور بردن به ساق های بازیکنان تزریق شود تا شاید از این طریق در دقایق آخر بر روی چند حرکت انفرادی بتوانیم شب را با آرامش سپری کنیم. و صد ذکر ماجرای تلخ و بد دیگر از فوتبال ملی امروز ما که هرگز اجازه نداد از نتایج خوبی هم که در همین شرایط برای ما ثبت شده است، چشممان از شادی برقی بزند.
در این شرایط سخت باید به مصاف کره جنوبی برویم. اما ما ایرانی ها همیشه در بدترین شرایط به معجزه ایمان می آوریم. شاید این خاکستر های حاصل از سوختن فوتبال ما محلی باشد برای تولد یک سیمرغ زیبا. شاید قرار بود همه این اتفاقات بد رخ دهد تا نقطه پایان آن یک جشن ملی لقب گیرد. بازی ایران برابر کره نه فقط پلی برای صعود به جام جهانی است که باید آغازی شود برای زیبایی مجدد فوتبالی که دیگر مادر بزرگ های پیر را با ذکر تسبیح هایشان به خود جذب نمی کند و آنقدر دل ها را از خود سرد کرده است که فریاد فغان بزرگترین لژیونر فعلی ما را هم برای توجه بیشتر به این تیم بلند می کند. یازده مرد جنگی پارسی که در زمین برابر شیاطین سرخ آسیا قرار می گیرند می دانند که اگر این فرصت طلایی سوخته شود آن زمان است که آن آتش لعنتی برای خاکستر کردن فوتبال ما چه شعله ای خواهد گرفت. مسیر از بهشت تا جهنم یک نود دقیقه است. جهنم آزادی بهشت ایرانیان خواهد شد اگر مردان پارسی برای “ما” بجنگند و برای آشتی دادن ملتی که چند صباحی است معشوق خود را از همه رو با سیمایی زشت می بینند. شاید روز ۲۳ بهمن مجددا بتوانیم انگشت اشاره خود را به سمت معشوق دراز کنیم و فریاد بکشیم بله… این همان عشق ابدی ماست البته اگر باز هم جفای عشق نخواهد خون عاشقان را بریزد!