پرسپولیس بذل و بخشش امتیاز را تا کی ادامه می دهد؟
مرجع خبری پرسپولیس : پرسپولیس برای دومین هفته متوالی دو امتیاز گرانبها را در وقتهای تلف شده از دست داد تا رویای صدرنشینیاش ولو به صورت موقت هم که شده فعلا نقش برآب شود.
تساوی دقیقه ۹۷ پرسپولیس در تبریزی را به نوعی میتوان یک بدشانسی محض دانست چرا که به جرات میتوان گفت شهرداری تا لحظه به ثمر رسیدن گلش حتی یک موقعیت مسلم گلزنی هم نداشت و روی یک پرتاب اوت بلند و اشتباه مدافعان پرسپولیس بود که موفق شد گل تساوی را به ثمر رسانده و از یک شکست خانگی گریخت ولی بحث بر سر نوع فوتبالی است که پرسپولیس در این میدان ارایه کرد.
پرسپولیس از ابتدای فصل با یارگیری سریع و شروع به موقع تمرینات در قالب یک مدعی رفت و تا پایان هفته ششم با پنج برد و یک باخت در صدر جدول ردهبندی قرار داشت ولی سه تساوی پیدرپی باعث شده این تیم به رده دوم جدول نزول کند آن هم در حالی که یک بازی بیشتر از ذوبآهن صدرنشین انجام داده است.
اما پرسپولیس که در طول تاریخ به یک تیم کاملا تهاجمی و گلزن شهره بوده، تمامی پنج برد این فصل خود را با حداقل اختلاف گل به دست آورده است. تا پیش از رویارویی با شهرداری تبریز این ذهنیت در مورد تیم علی دایی وجود داشت که تیم او کاملا اقتصادی بازی میکند و کیفیت این تیم بعداز پیش افتادن از حریفان با قبل از به ثمر رسیدن گل، زمین تا آسمان تفاوت دارد.
این مورد در چند مسابقه از جمله بازی با سایپا، شاهین بوشهر، فولاد و پاس کاملا به چشم آمد که در دو مسابقه آخر برتری قرمزها در ادامه مسابقه رنگ باخت ولی حکایت بازی با شهرداری فرق داشت چون نمایش دو تیم تا دقیقه ۸۲ یعنی لحظه به ثمر رسیدن گل برتری میهمان تهرانی، در پایینترین کیفیت ممکن و بدون کمترین نمایش فنی در امر حمله ادامه داشت و این سوال پیش میآید که یک تیم مدعی قهرمانی چرا مقابل ضعیفترین خط دفاعی لیگ برتر تا دقیقه ۸۲ حتی یک موقعیت مسلم گلزنی روی برنامههای تاکتیکی خود به دست نمیآورد؟
جالب اینجاست که برخلاف بازیهای قبلی پرسپولیس بعد از به ثمر رساندن گل برتری توسط محمد منصوری، این بار بنای حمله کردن گذاشت و صاحب چهار موقعیت گلزنی شد و حتی تیر دروازه شهرداری را هم با ضربه سر محمد نوری به لرزه درآمد ولی در نهایت در آخرین ثانیههای وقت تلف شده بود که روی یک پرتاب اوت گل مساوی را خورد.
این که چرا پرسپولیس در جریان مسابقاتش این همه نوسان دارد و چرا برای حفظ برتری خود تدبیر مناسبی در دقایق پایانی ندارد و چرا هنوز نمیتواند به علت فقدان یک مهاجم سرزن از توپهای ارسالی از جناحین استفاده کند و چرا این تیم در هر مسابقه هفت، هشت اوت بلند از کنار زمین روی دروازه حریفان میفرستد ولی هیچ استفاده از این حربه نمیکند، همه سوالاتی است که علی دایی باید پاسخ آنها را بدهد و در عین حال در تعطیلات دو هفتهای لیگ برنامهای برای رفع این اشکالات داشته باشد ولی بیگمان اینگونه بذل و بخشش امتیازات پرسپولیس را در آینده و آخر فصل به دردسر خواهد انداخت.
قرمزهای پایتخت تا اینجای لیگ دهم، از ۹ بازی برگزار شده خود صاحب ۱۸ امتیاز هستند که با احتساب امتیازات لازم برای قهرمانی و میانگین دو امتیاز از هر مسابقه، امتیازات مطلوب این موقع از فصل را کسب کردهاند ولی توجه به این نکته لازم و ضروری به نظر میرسد که بازیهای سخت پرسپولیس در دور رفت هنوز برگزار نشده است. این درست که قرمزها در آبادان و قم بازی کردهاند ولی از ابتدای فصل پرسپولیس همراه با ذوبآهن، سپاهان، استقلال و استیلآذین جزو مدعیان قهرمانی معرفی میشدند و پرسپولیس تا اینجا با هیچ کدام از این چهار تیم روبهرو نشده است و با احتساب قدرت این تیمها بعید به نظر میرسد پرسپولیس بتواند روال امتیازگیری خود در ۹ بازی سپری شده را در هشت بازی باقیمانده ادامه دهد مگر اینکه دایی در این تعطیلات پیشرو تحولی عظیم در شیوه بازی و تفکرات یارانش ایجاد کند و در عین حال فکری هم به حال خط حمله خود و جذب یک سرزن قهار بکند. آیا ۲۰ روز برای این تحولات کافیست و پرسپولیس در شروع مجدد لیگ همان مدعی وعده داده شده خواهد بود؟
نویسنده: آرش رستم نمدی