نوری یا بادامکی؟ مساله این است
مرجع خبری پرسپولیس : محمد نوری احتمالا تا روز یکشنبه و روز مصاف سرنوشتساز با سپاهان آماده بازی خواهد شد تا بار دیگر به ترکیب پرسپولیس برگردد اما حسین بادامکی در پستی که طی یک فصل در قرق نوری بوده، مقابل پیکان بهترین بازی فصلاش را انجام داده است.
حال با این شرایط علی دایی به عنوان رهبر فنی در موقعیت ویژهای قرار میگیرد، موقعیتی که او را به تردید وامیدارد تا مقابل سپاهان و در مرکز خط تهاجمی سه نفره از بادامکی استفاده کند یا نوری؟
حسین بادامکی اصلا متعلق به همین پست بود و در ابومسلم و در فصل آخر بازیاش ۱۰ گل زد و بهترین بازیکن تیمش شد آن هم در تیمی که مجتبی جباری و آندرانیک تیموریان را داشت. او در تیم دنیزلی هم به عنوان هافبک تهاجمی بازیهای جالبی ارائه کرد و توی چشم بود. پس از ورود قطبی و از میانههای فصل هفتم نقش او کمرنگتر شد و وقتی او در لیگ هشتم به هافبک دفاعی عقب رانده شد فوتبالش هم کمتر دیده شد تا جایی که سال گذشته سکوها علیه او و بازی ضعیفش شعار دادند.
حسین همین امسال هم هافبک دفاعی بود و بعضا از بازی او انتقادهایی میشد اما شماره ۱۱ در نیم فصل دوم در تیم دایی متحول شد و با وجود بازی در نقش هافبک دفاعی، در حمله هم شرکت میکرد و این آزادی عمل بازی او را به رخ کشید. بادامکی اما در مصاف پایانی لیگ و در پست دلخواهش ستاره بازی لقب گرفت چراکه دو گل زد و نمایشی جالب توجه ارائه داد.
اما محمد نوری هم بازیکنی نیست که به راحتی بتوان از قابلیتهای فنیاش عبور کرد. نوری که در نیم فصل اول همین لیگ و با وجود اینکه فصل نخست حضورش در پرسپولیس را پشتسر میگذاشت خیلی زود در ترکیب جا افتاد و وظایفش را به خوبی انجام داد اما در نیم فصل دوم به خاطر خستگی ناشی از شرکت در مسابقات پرسپولیس (لیگ، لیگ قهرمانان و حذفی) آن هم به عنوان بازیکن ۹۰ دقیقهای افت کرد و دیگر آن خرید پرامید نیم فصل اول نبود و با این وجود در نهایت عنوان آقای گلی پرسپولیس را از آن خود کرد. البته خودش یکی از دلایل افت مقطعیاش را مربوط به اتفاقات تیم ملی میداند. نوری از اینکه به تیم ملی دعوت میشد و بازی نمیکرد به شدت دلخور بود و این دلخوریاش را بعد از جام ملتهای آسیا و رفتن قطبی از تیم ملی علنی کرد.
نوری با دو سه مصدومیت همسترینگ ناشی از همان خستگیها و البته شکستگی دستش، نیم فصل دوم را با همان افت به پایان رساند. او البته در به جا گذاشتن آمار مثبت عملکرد خوبی داشت و علاوه بر به ثمر رساندن ۹ گل و چند پاس گل، گلزنترین هافبک لیگ و البته بهترین گلزن پرسپولیس در این فصل لقب گرفت.
حال در چنین شرایطی هر دو نفر برای بازی سرنوشتساز با سپاهان آمادهاند تا در نقش مهاجم سایه (Shadow Stricker) که در لفظ عامیانه هافبک تهاجمی و هافبک نفوذی هم گفته میشود به میدان بروند. قطعا علی دایی و کادر فنی پرسپولیس برای انتخاب یکی از این دو گزینه به خصوصیت های آنها توجه میکنند و با توجه به شناخت از این دو بازیکن، گزینه نهایی انتخاب خواهد شد. حسین بادامکی بازیکنی است که دوندگی بالایی دارد، به موقع در ۱۸ قدم حریف حاضر میشود، در قطع توپ موفق عمل میکند، برای خودش و مهاجمان موقعیت میسازد اما در لو دادن توپها سرآمد بازیکنان پرسپولیس است. از طرفی محمد نوری بازیکن باهوشی است، ضربات آخر را خوب میزند، تکنیک بالایی دارد، پاسور خوبی است و درک بالایی از موقعیت مهاجم و خودش دارد. با این حال او نیز کند است و زیاد نمیدود.
در چنین شرایطی به نظر میرسد دایی انتخاب سختی خواهد داشت و باید با در نظر گرفتن فاکتورهای مثبت و منفی دو نفر و سبک، سنگین کردن آنها نظر نهایی را بدهد (که شانس نوری بیشتر از بادامکی به نظر میرسد) اما نکتهای که در این میان مورد توجه قرار میگیرد این است که چطور میشود از این دو بازیکن موثر در یک امتداد استفاده کرد و از ویژگیهای مثبت تهاجمیشان بهره برد.
هرچند آزادی عمل بادامکی در هافبک دفاعی طی بازیهای پایانی پرسپولیس بازی او را متحول کرده و تصمیم کادر فنی پرسپولیس را برجسته میکند اما در یک صورت میتوان هم بادامکی و هم نوری را در نقش Shadow Stricker حفظ کرد و در فاز حمله تیمی شادابتر و خطرناکتر داشت، حتی مقابل خط دفاع تیم ملی سپاهان!
تغییر سیستم پرسپولیس از سوی دایی میتواند این مهم را باعث شود. فقط کافی است به جای چیدمان ۱-۳-۲-۴، سیستم ۱-۴-۱-۴ را امتحان کند و از بادامکی و نوری کنار هم مقابل مازیار زارع بهره گیرد. هر چند موفقیت این چیدمان و ترکیب دقیقا به شرح وظایف این دو بازیکن و آمادگی بدنی آنها ارتباط مستقیم دارد اما حداقل میتوان پیشبینی کرد که بازی توأمان بادامکی و نوری در یک امتداد، پرسپولیس را مقابل حریف قدرتمند چند سال اخیرش تبدیل به تیمی تهاجمی میکند که ارائه بازی تماشاگرپسند از این تیم بجا و منطقی خواهد بود.