فوتبال به خاطر پیروانی نمی ایستد

امروز و پس از نتایج ضعیف پرسپولیس و سقوط این تیم در جدول رده‌بندی، این ذهنیت شکل گرفته که شرایط فعلی این تیم متاثر از مشکلات و اختلافات مدیریتی است که این تفکر عملا غلط و غیرمنطقی است. وقت آن رسیده که در فوتبال ایران نگاه تازه و البته حرفه‌ای‌تری به این گونه مسائل شود و از رویکردی که در همه جای دنیا نسبت به مشکلات مدیریتی رایج است، الگو گرفته شود. در فوتبال مدرن و تشکیلاتی هر کسی با وظیفه‌اش آشناست و در حیطه کاری خود فعالیت و اظهارنظر می‌کند و حتی بازیکن در مورد عملکرد هم‌تیمی‌اش هم اظهارنظر نمی‌کند چه برسد به اینکه در سیستم مدیریتی دخالت کند. اختلافات احتمالی در تشکیلات مدیریتی یک باشگاه به هیچ عنوان به کیفیت فوتبال بازیکن و نتایج ضعیف ارتباطی ندارد و اگر بازیکن یا مربی این مسئله را به کیفیت فردی و تیمی ربط می‌دهد درصدد توجیه و بهانه‌جویی است. صرف‌نظر از

مشکلات و مسائل مدیریتی، نداشتن یک برنامه مشخص در زمین مسابقه و ضعف تاکتیکی، بزرگ‌ترین ضعف پرسپولیس به شمار می‌رود.
حتی قبل از دو باخت این تیم به ملوان و ذوب‌آهن شاهد بودیم که بازیکنان پرسپولیس ۶۰ تا ۷۰ درصد بازی را در اختیار داشتند و تیم حریف را به طور محسوسی تحت فشار قرار می‌دادند، اما درهمین حالت هم برنامه مشخصی برای باز کردن دروازه حریف وجود نداشت. این یک اصل در فوتبال است بسیاری از تیم‌ها در چنین حالتی که زمان قابل توجهی از تایم مسابقه را روی دروازه حریف متمرکز می‌شوند، آسیب‌پذیرتر هستند و هر لحظه ممکن است بر اثر یک اشتباه و روی یک ضد حمله دروازه خود را باز شده ببینند. موفقیت تیم‌ها در گروی خلاقیت،

هوش و بازیخوانی مربی است. افشین پیروانی هم مربی جوان و خلاقی است که کارش را دوست دارد، اما عملکرد فنی او در این چند هفته به منزله این است که او باید مطالعه و برنامه‌ریزی بیشتری در کارش داشته باشد.

 پیروانی با قبول مسئولیت هدایت تیم بزرگی مثل پرسپولیس در یک عمل انجام شده قرار گرفته و حالا محکوم به پیروزی و نتیجه گرفتن در حداقل زمان ممکن است. چرخ فوتبال را نمی‌توان متوقف کرد تا مربیان جوان و کم‌تجربه‌ای مثل او سطح دانش فنی خود را بالا ببرند. ضعف تاکتیک و فقدان یک برنامه مشخص برای باز کردن دروازه حریفان، مشکل امروز پرسپولیس است و پیروانی محکوم به برطرف کردن مشکلات پرستاره‌ترین تیم لیگ‌برتر است.