ستاره ها و گمنام ها

مرجع خبری پرسپولیس : دانه درشتها رفته اند و جوانها جای آنها را گرفته اند. پیراهن نیکبخت را تن میثم بائو کرده اند. هادی نوروزی که می داند امثال آرفی و خلیلی پشت خط نشسته اند تا جای او را در ترکیب بگیرند با تمام وجود می جنگد و از موقعیت دست داده به بهترین شکل استفاده می کند.

در همان روزی که داریوش مصطفوی مدیرعامل اسبق پرسپولیس از پشیمانی اش در میدان دادن به ستاره ها می گوید و اعتراف می کند که راه را به خطا رفته است، عباس انصاری فرد مدیرعامل فعلی همین باشگاه اطمینان می دهد که با همین ستاره های گمنام، شاهین موفقیت را شکار خواهد کرد و قهرمانی را برای هواداران به ارمغان می آورد.

از آنجا که پیمودن عکس مسیری که در گذشته به ناکامی منتهی شده است، یکی از روشهای آزمون و خطا در فوتبال ایران محسوب می شود، بنابراین الزاماً چون پرسپولیس فصل قبل با انبوهی از نامهای بزرگ نتیجه نگرفته است، این فصل حتماً باید از آن طرف بام می افتاد و تمام ستاره ها را غربال می کرد تا تیم بازیکنی نداشته باشد که علیه مدیرعامل مصاحبه کند و جوانهای سر به راه فقط دل به انجام وظایف دهند.

اما آیا در حقیقت پرسپولیس راه امن و مطمئنش برای رسیدن به مقصد را یافته است. چون فرمول مصطفوی جواب نداد، نسخه انصاری فرد حتماً شفا بخش است؟

برای رسیدن به جواب این پرسش باید چند صباحی منتظر ماند، اما تصویری که پرسپولیس در اولین گام در مسابقات لیگ از خود به نمایش گذاشت، بسیاری از هواداران این تیم را امیدوار کرد.

دانه درشتها رفته اند و جوانها جای آنها را گرفته اند. پیراهن نیکبخت را تن میثم بائو کرده اند. هادی نوروزی که می داند امثال آرفی و خلیلی پشت خط نشسته اند تا جای او را در ترکیب بگیرند با تمام وجود می جنگد و از موقعیت دست داده به بهترین شکل استفاده می کند.

زارعی خودی نشان می دهد و محمد پروین می داند که باید در هنگام ورود به زمین در حد اعتبار نام خانوادگی اش بازی کند.

محمود خوردبین اگر چه به خاطر اصطکاک با علی کریمی از خروج او از پرسپولیس استقبال کرده است و اظهار نظرش نمی تواند از موضع یک شاهد بی طرف باشد، اما آنجا که تذکر می دهد همین ستاره ها هم روزی جوانهایی گمنام بودند که فرصت و مجال درخشش یافتند و شدند کریمی و نیکبخت و دیگران؛ بنابراین باید به استعدادهای امروز هم فرصت داد تا در همین مسیر به پیش روند. تذکر قابل تأملی است.

علی کریمی یک بار تا سقف فوتبال ایران رفته و در راه بازگشت دوباره به پرسپولیس سرزده است. او حالا حتی انگیزه نشان دادن خودش به علی دایی را هم ندارد که از او فوق ستاره ای بسازد که در بازی پرسپولیس- ابومسلم فصل قبل دیدیم. رنگ قرمز برای او دیگر آن جذابیتهای گذشته را ندارد و این حقیقت را باید به خاطر جبر زمانه و شناخت از میزان انگیزش این بازیکن پذیرفت. پرسپولیس ستاره هایی می خواهد که رنگ سرخ پیراهن، آنها را جری کند. آنها که تشنه شهرت هستند. تشنه محبوبیت و عاشق «علی کریمی» شدن. تیمی لبالب از انگیزه که با تهییج تماشاگر انرژی فراوانی از آن آزاد شود.

آیا «استعدادهای» امروز «ستاره های» فردا خواهند شد؟ یا اصولاً پرسپولیس جایی است که در آن فرصت و مجال ستاره شدن وجود دارد و یا جوانهایی که ضریب اشتباهی هم باید برایشان کنار گذاشت، زیر فشار جو سنگین نتیجه خواهی در این باشگاه بزرگ خواهند سوخت؟

پرسپولیس در آستانه دومین تجربه متفاوت در دو فصل اخیر ایستاده است و با سیاست و روشی کاملاً متفاوت پای به عرصه مسابقات گذاشته است. آیا انصاری فرد هم سال بعد همین موقع از عبور از ستاره ها ابراز پشیمانی خواهد کرد یا پرسپولیس چند «علی کریمی» دیگر دارد که برایش خوش می درخشند