تحلیلی از رویکرد عمومی مردم ایران به برنامه نود

جمعه ۱۱ بهمن (۱۵:۲۲)

مرجع خبری پرسپولیس : برنامه ۹۰ نماد اعتراض به بی عدالتی ها / یک لیوان استیضاح داغ مردمی !

۱ – جلوی خواست و اراده مردم را نمی‌شود گرفت؛ نه با تهدید، نه با قطع پل‌های ارتباطی آنها با برنامه‌ای که آیینه تمام‌نمای فوتبال کشورمان است.

به احترام خودتان بلند شوید و کلاه را از سرتان بردارید. جای دوری نمی‌رود اگر یک کف مرتب به افتخار این استیضاح مردمی بزنید و از اینکه بدون وابستگی به هیچ نهادی رای خودتان را اعلام می‌کنید، شاد باشید.

۲ – برنامه نود و عادل فردوسی‌پور مرز محبوبیت‌ها را شکستند؛ برنامه‌ای برای اعتراض به نابرابری‌ها، قانون‌شکنی‌ها، بی‌عدالتی‌ها و هر آنچه مردم به آن اعتراض دارند.

دو میلیون و اندی دست نمی‌تواند صدا نداشته باشد… می‌شنوید؟ این صدای دست مردمی است که در دست هم به برنامه خود رای اعتماد دادند، تا خاستگاه فردی از جنس مردم به مسئولان ورزش نشان داده شود.

3 – ۹۷ درصد، در مقابل تنها ۳ درصد!! آیا استیضاح فقط مختص به مجلس است؟ مگر نماینده‌های مجلس از رای همین مردم انتخاب نمی‌شوند؟ بگذریم … می‌توانیم وانمود کنیم اتفاق خاصی نیفتاده است. وانمود کردن که کار سختی نیست، ببینید چطور وانمود می‌کنند؛ البته باید توجه کرد که همیشه آنهایی که کمترند آدم‌های خاصی هستند. ما هم اعتراف می‌کنیم مسئولان ورزش ما آدم‌های خاصی هستند. راستی «خاص» یعنی چه؟!

۴ – به این می‌گویند یک نبرد نابرابر و ما نباید زیاد سر به سر مسئولان ورزش کشورمان بگذاریم. بنده‌های خدا با همه هوادارانشان ۳ درصد که بیشتر نیستند. ما ضعیف‌کش نیستیم آقایان، سعی می‌کنیم خاطره این شب فراموش نشدنی را به دست فراموشی بسپاریم. چقدر یک لیوان استیضاح داغ در آن هوای بهاری زمستان می‌چسبد… چقدر می‌چسبد… چقدر چسب!

۵ – محبوبیت شگفت‌انگیز عادل فردوسی‌پور حتی برای مایی که به او رای اعتماد داده‌ایم حسادت دارد؛ حسادت به آن برق چشم‌ها، آن دست و پاگم کردن‌ها و آن تشکر‌هایی که می‌شد فهمید از اعماق دلش برمی‌آید. حالا چطور می‌توان انتظار داشت که ۳ درصدی‌های موجود در ورزش که طبیعتاً افراد خاصی هستند به او و برنامه‌اش و این همه محبوبیتی که خودشان حتی به اندازه درصد موجودی‌شان ندارند، به او حسادت نکنند و سنگ پیش‌ پای لنگش نیندازند؟! بگذریم … گاهی اوقات گذشتن، بهترین راه حل که نه، اما تنها راه حل است!